Na ruim veertig jaar in het onderwijs neemt Peer van Summeren afscheid als lid van het College van Bestuur van het Koning Willem I College. Tijdens zijn afscheidsbijeenkomst ontving hij een Koninklijke onderscheiding als waardering voor zijn jarenlange inzet voor het middelbaar beroepsonderwijs, de samenwerking tussen onderwijs, overheid en bedrijfsleven en zijn maatschappelijke betrokkenheid.
De onderscheiding vormt de bekroning op een loopbaan waarin Peer zich ontwikkelde van docent tot bestuurder. Regionaal én landelijk leverde hij een belangrijke bijdrage aan de versterking van het beroepsonderwijs. Toch kijkt hij zelf vooral terug op de mensen die hij onderweg ontmoette.
"Ik ben er eigenlijk gewoon ingerold," zegt hij nuchter over zijn loopbaan. "Ik vond het leuk om steeds iets nieuws te leren en niet altijd hetzelfde te doen."
Die nieuwsgierigheid loopt als een rode draad door zijn carrière. Van zijn eerste baan, waarin hij Vietnamese vluchtelingen Nederlands leerde, tot zijn jaren als docent, directeur en bestuurder.
Wie Peer vraagt waar hij het meest trots op is, krijgt geen opsomming van functies of projecten. Zijn gedachten gaan direct naar de studenten.
"Iedereen wil iets betekenen. Daar kies je volgens mij voor als je in het onderwijs gaat werken."
Hij vertelt met zichtbaar plezier over oud-studenten die later ondernemer, accountant of leidinggevende werden. Niet vanwege hun carrière, maar omdat hij het gevoel heeft dat hij iets heeft mogen bijdragen aan hun ontwikkeling.
"Iedere student gaat bloeien als hij gezien wordt." Volgens Peer begint goed onderwijs dan ook niet bij systemen of regels, maar bij aandacht voor elkaar. Die overtuiging vormde de basis voor zijn inzet voor communities binnen het Koning Willem I College: kleinschalige leeromgevingen waar studenten én collega's elkaar kennen.
Ook als docent geloofde Peer nooit dat je alles hoeft te weten. "Zet geen masker op. Als je iets niet weet, zeg dan gewoon: ik weet het niet, ik zoek het op."
Iedere vrijdagmiddag keek hij terug op zijn lessen. Wat ging goed? Wat kon beter? Die gewoonte van reflecteren nam hij later ook mee als leidinggevende en bestuurder.
In zijn verhalen gaat het opvallend vaak over anderen. Over collega's die iedere dag het verschil maken voor studenten. Over conciërges, receptionisten, docenten en coaches. "Wie zorgt ervoor dat studenten zich thuis voelen? Dat zijn net zo goed de conciërges, receptionisten en alle andere collega's. Zij dragen net zo goed bij aan de ontwikkeling van een student."
Juist dat verbindende leiderschap en die brede blik op onderwijs worden ook genoemd als redenen voor zijn Koninklijke onderscheiding. Tijdens zijn loopbaan zette Peer zich niet alleen in voor het Koning Willem I College, maar ook voor tal van regionale en landelijke initiatieven die het beroepsonderwijs verder brachten.
Wat hij straks het meest gaat missen? Zonder twijfel de collega's. De gesprekken bij de koffieautomaat. Samen zoeken naar oplossingen. De dynamiek van een organisatie die nooit stilstaat.
En als hij over tien jaar terugkijkt op zijn tijd in het onderwijs? Dan hoopt hij vooral dat oud-studenten fijne, gelukkige mensen zijn geworden.
Peer besluit met iets wat misschien wel het beste bij hem past. "Ik heb eigenlijk gewoon heel veel geluk gehad." Na veertig jaar onderwijs klinkt dat bijna bescheiden. Want wie zijn verhaal kent, weet dat achter dat 'geluk' vooral nieuwsgierigheid, betrokkenheid en oog voor mensen schuilgaan. De Koninklijke onderscheiding die hij bij zijn afscheid ontving, vormt daarvoor een bijzondere en meer dan verdiende waardering.
